Buscar este blog

viernes, 20 de marzo de 2009

A Burga

Siguiendo con la visita por Ourense nos plantamos en A Burga donde pudimos disfrutar de un nuevo manantial… vamos que… esa provincia está llena de manantiales… cualquier día nos sale un volcán… (Dios quiera que no…).



En esta ocasión la obra estaba recién hecha y a la hora que fuimos estaba tranquilillo y sin gente… aprovechamos para tomar unas fotos, cargar una botellita de agua, agua con olor a sufídrico también, pero en esta ocasión el agua estaba fresquita… menudos tragos que nos pegamos… bueno… “algunas” no, jajajaja.




Os aseguro que es un sitio estupendo para llevarse la comida y pasar un día de campo fantástico… sombra, agua potable, el río… vamos, que imagino que en verano será una pasada…


Pero bueno, también se puede pasar un día de campo con baño incluido en el río pero degustando la comida en alguno de los restaurantes de la zona… pero … ojito, no os durmáis porque la gastronomía es estupenda e imagino que la gente esté al tanto y haya cola.En la foto de abajo podemos ver, porque ya nos lo comimos, jajajaja, una muestra de la gastronomía de la zona… grelos, patatas, garbanzos, chorizo,… de todo, y os aseguro que muy bueno, como que uno que se adentra en estas tierras y que se dedica a pasear, poco, y a degustar gastronomía típica… pues coge peso jajajaja.




Claro, para acompañar a estas viandas es necesario un buen vino, el de la zona es bueno, al respecto os diré que el que esto redacta no tiene ni pajotera idea de vinos, pero mi paladar me dice “este es bueno”, “este es malo”, supongo que entiende lo mismo que mi cerebro, osea, nada, pero sabe SI LE GUSTA O NO, y eso es suficiente. En esta ocasión ese vino fuerte, rojo, y que hacía estos reflejos de la decoración del techo le gustó.



Y después un pequeño paseo para seguir contemplando rios, reflejos de árboles y por supuesto, del fotógrafo en el agua… y otra fuente de aguas termales, en éste caso eran frias.En estas fotos se trata de otra zona del río en el cual existe otro de los innumerables parques donde disfrutar con la familia, amigos… vamos, que es otra zona que os recomiendo sin ninguna duda.Situado en el Ayuntamiento de Teo, Puente Vea donde se encuentra la Burga.




AHORA EN GALEGO:


Seguindo coa visita por Ourense plantámosnos na Burga onde puidemos gozar dun novo manantial? imos que? esa provincia está chea de manantiales? calquera día sáenos un volcán? (Deus queira que non).


Nesta ocasión a obra estaba recentemente feita e á hora que fomos estaba tranquililño e sen xente, aproveitamos para tomar unhas fotos, cargar unha botelliña de auga, auga con cheiro a sulfídrico tamén, pero nesta ocasión o auga estaba fresquiña, miúdos grolos que nos pegamos, bo… algunhas non, jajajaja.

Asegúrovos que é un sitio estupendo para levar a comida e pasar un día de campo fantástico, sombra, auga potable, o río. -que imaxino que no verán será unha pasada.

Pero bo, tamén se pode pasar un día de campo con baño incluído no río pero degustando a comida nalgún dos restaurantes da zona, pero… ¡ojito!, non vos durmáis porque a gastronomía é estupenda e imaxino que a xente estea ao tanto e haxa cola. Na foto de abaixo podedes ver, porque xa nolo comemos, jajajaja, unha mostra da gastronomía da zona; grelos, patacas, garbanzos, chorizo, -de todo, e asegúrovos que moi bo, como que un que se penetra nestas terras e que se dedica a pasear, pouco, e a degustar gastronomía típica, pois colle peso jajajaja.


Abofé, para acompañar a estas viandas é necesario un bo viño, o da zona é bo, diso direivos que o que isto redacta non ten nin puta idea de viños, pero o meu paladar dime: este é bo, este é malo, supoño que entende o mesmo que o meu cerebro, osea, nada, pero sabe SE LLE GUSTA ou NON, e iso é suficiente. Nesta ocasión ese viño forte, vermello, e que facía estes reflexos da decoración do teito gustoulle.


E despois un pequeno paseo para seguir contemplando rios, reflexos de árbores e por suposto, do fotógrafo no auga e tamen outra fonte de augas termais, niste caso augas frias.Nestas fotos trátase doutra zona do río no cal existe outro dos innumerables parques onde gozar coa familia, amigos, que é outra zona que vos recomendo sen ningunha dúbida.
Sito no concello de Teo, en Ponte Vea a chamada Burga.

martes, 17 de marzo de 2009

Nostalgia



Es curioso, resulta que acabo de tomarme una cerveza Quilmes en una jarra Quilmes de las dos que me regaló una amiga argentina que conocí a través del blog y que tuve ocasión de abrazar en Buenos Aires y resulta que ayer preparé una foto para… sabe El Supremo Hacedor cuando…, bueno, eso pensé cuando preparé la foto pero… hoy vuelvo a verla con la jarra en la mano y… me entró nostalgia, tanta que la he subido al blog también…

Y aquí estoy, como un tonto escuchando la banda sonora de NO LLORES POR MI ARGENTINA y recordando los buenos ratos que pasé en compañía de mis amig@ss, los que fueron conmigo y los que conocí allí… deseo de todo corazón que algún día, si el Supremo Hacedor lo considera, volvamos a vernos… aquí o allí… y con escalofríos recorriéndome la espalda…

Quien diga que este trasto y este medio no tiene “también” cosas buenas… es que no tiene ni puta idea… (conozco vari@s...).

Y pienso, soy afortunado… si, en muchos aspectos lo soy… tengo gente que me quiere, familia (parece lógico pero no lo es tanto…), amig@s, conocidos (supongo que estos sienten afecto),… he tenido oportunidad de viajar mas de lo que nunca soñé y que espero seguir haciéndolo si este Ser Supremo me da tiempo y algunos “eurelios”.

Decía nuestro pequeño amigo Oscar que no hago daño, o algo así puso un día… efectivamente, conscientemente no lo he hecho nunca, supongo que alguna vez lo habré hecho sin darme cuenta pero … prefiero “pasar” de la gente que “no me mira bien”, con su pan se lo coman, si hay justicia… uno u otro lo pagaremos si lo hemos hecho mal…

Y como ya se acabó la canción y la cerveza parece que me ha reblandecido el cerebro… pues lo dejo para otro rato, hoy creo que me pasé.

sábado, 7 de marzo de 2009

Burgas cerca de Ourense

Otra de las visitas que hice en compañía de estos amigos a los que llamaré CAFETERO y MARI, fué a un lugar que no me imaginaba ni por casualidad.... me habían hablado de las BURGAS.... y eso me sonaba a carnaval, a Murga... pero .... que va...

Llegar a la orilla del río y ver una especie de piscinas ahumando... bueno, pues la verdad es que como el tiempo estaba un poco fresquillo... lo entiendes... lo que no entiendes es que al meter la mano te quemes.... y piensas.... ¿como puede estar el agua a 60ºC al lado de un río de aguas frías...? sencillo, son emanaciones volcánicas...
Y como suele ocurrir en los mejores momentos... me quedé sin batería en la cámara de fotos... afortunadamente llevabamos varias... ¿veis? es uno de los motivos por los que no me gustan las baterías en las cámaras, prefiero las pilas...

¡Ah! que os parece que exagero con los 60ºC? pues no exagero nada... me quemé el dedo y Sari los pies...

Por otra parte, y aunque a MARI no la guste el olor y no quiera probarlo... ese agua tiene componentes sulfídricos (creo que son esos, los que huelen como a huevos podridos, a bomba fétida.... jajajaja), yo ya conocía ese olor, aquí hay un agua, en el Balneario de Corconte (no diré si es Cantabria o Castilla-León porque no estoy seguro...) que tiene ese mismo olor, pero sale muy fría, es muy buena para el riñón, diurética.

Pues en esa fuentecita y gracias a que el CAFETERO siempre lleva unas botellas de agua en su vehículo (entre ellas alguna de cristal ya que de otra forma se derretirían...) cargué una de ellas y cuando la temperatura fué apropiada... la fuí bebiendo.

Claro que, cada vez que abría la botella en el vehículo alguien abría la ventanilla para que saliese el olor... jajajaja

En esta fuentecilla tipo a las del oeste americano de las pelis es donde cargamos la botella...

Seguimos caminando por la orilla del río y viendo mas Burgas... y ahí empieza mi cabreo... ¡¡¡¿¿como coño no se promociona debidamente esta riqueza??!!!

Vamos a ver, tiene un paseo muy bonito y muy cuidadito ( en algunos sitios), la gente que lo conoce acude a tomar su baño ... supongo que es fantástico para la piel,... y digo supongo porque no había ni un cartel en el que se dijesen las propiedades de esas aguas, bueno, al menos yo no lo vi...

Las instalaciones son buenas, aunque supongo que con una buena promoción se mejorarían... ¿a alguien no le interesa? es que no encuentro motivo... y digo de estas que están a la entrada de Ourense, pero después vi otras en otros pueblos, ya os hablaré de ellas...

Bueno, tengo en mente volver y llevar mi traje de baño tanto si es en invierno como en verano... hay "piscinas" en las que el agua se va enfriando.... de otra manera... y pienso bañarme y contaros mi experiencia, por supuesto.


En bromas les decía a mis amigos que esa temperatura era buena para pelar las gallinas .... jejejeje

Ademas... no me fastidien... ¿a que es bonita esta puesta de sol?..., pues nada, os la dejo para que disfruteis.

Creo que ya os he dicho que estas Burgas están a la entrada de Ourense ¿no?

AHORA EN GALEGO CON UNOS ENLACES...

Outra das visitas que fixen en compañía destes amigos aos que chamarei CAFETERO e MARI, fué a un lugar que non me imaxinaba nin por casualidade.... faláranme das BURGAS.... e iso soábame a entroido, a Charanga... pero .... que vai...

Chegar á beira do río e ver unha especie de piscinas afumando... ben, pois a verdade é que como o tempo estaba un pouco fresquillo... enténdelo... o que non entendes é que ao meter a man te queimes.... e pensas.... como pode estar a auga a 60ºC á beira dun río de augas frías...? sinxelo, son emanaciones volcánicas...


E como adoita ocorrer nos mellores momentos... quedei sen batería na cámara de fotos... afortunadamente llevabamos varias... vedes? é un dos motivos polos que non me gustan as baterías nas cámaras, prefiro as pilas...

Ah! que vos parece que esaxero cos 60ºC? pois non esaxero nada... queimeime o dedo e Sari os pés...

Por outra banda, e aínda que a MARI non a guste o cheiro e non queira probalo... esa auga ten compoñentes sulfídricos (creo que son eses, os que cheiran como a ovos podrecidos, a bomba fétida.... jajajaja), eu xa coñecía ese cheiro, aquí hai unha auga, no Balneario de Corconte (non direi se é Cantabria ou Castela-León porque non estou seguro...) que ten ese mesmo cheiro, pero sae moi fría, é moi boa pra o ril, diurética.

Pois nesa fonte e grazas a que o CAFETERO sempre leva unhas botellas de auga no seu vehículo (entre elas algunha de cristal xa que doutra forma se derretirían...) carguei unha delas e cando a temperatura foi apropiada... a bebin

Claro que, cada vez que abría a botella no vehículo alguén abría o portelo para que saíse o cheiro... jajajaja

Nesta fonte tipo ás do oeste americano das pelis é onde cheamos a botella...

Seguimos camiñando pola beira do río e vendo mais termas... e aí empeza o meu cabreo... como c… non se promocioa debidamente esta riqueza??!!!

Imos ver, ten un paseo moi fermoso e moi coidado ( nalgúns sitios), a xente que o coñece acode a tomar o seu baño ... supoño que é fantástico para a pel,... e digo supoño porque non había nin un cartel no que se dixesen as propiedades desas augas, bo, polo menos eu non o vin...

As instalacións son boas, aínda que supoño que cunha boa promoción melloraríanse... a alguén non lle interesa? é que non encontro motivo... e digo destas que están en Ourense, pero despois vin outras noutros pobos, xa vos falarei delas...

Bo, teño en mente volver e levar o meu traxe de baño tanto se é no inverno como no verán... hai "piscinas" nas que a auga se vai arrefriando.... doutra maneira... e penso bañarme e contarvos a miña experiencia, por suposto.

En bromas dicíalles aos meus amigos que esa temperatura era boa para pelar as galiñas .... jejejeje

Ademais... non me amolen!... ¿a que é fermosa esta posta de sol?..., pois nada, déixovola para que disfruteis.

Creo que xa vos dixen que os manantiais están en Ourense… a caron do río Miño e chamanse…Chavasqueira, O Tienteiro e Outariz.

http://www.absolutourense.com/las-burgas/

http://www.absolutourense.com/las-termas-de-outariz-abriran-el-viernes/

Este enlace das Burgas manantial que atopase no centro de Ourense e que a partir de aí veredes as outras tres coñecidas, A Chavasquiera, Ou Tinteiro e Outariz

martes, 3 de marzo de 2009

Monasterio de Oseira (Ourense)

A pesar del poco tiempo que estuve en la Comunidad Gallega me dió para ver algunas de las miles de cosas representativas...


Por supuesto que si llego a ir "por libre" no me habría enterado que existía lo que allí llaman El Escorial Gallego... se trata del Monasterio de Oseira en el Concello de Cea, un monasterio del S XII y que en principio fué "montado" y "fundado" por unos ermitaños.

El Monasterio tiene mucho que ver (supongo), pero en esta ocasión solo nos dió tiempo a visitar su exterior... el tiempo no es como el chicle, no se puede estirar... y bueno, como siempre digo... "si hasta aqui he podido vivir en la ignorancia y el desconocimiento del lugar... supongo que podré vivir otra temporada sin conocerlo a fondo...". Dejemos la visita del interior para cuando volvamos.



Aporveché para sacar unas cuantas fotos del exterior, de sus escudos y demás... y... bueno, quizás sea un poco crítico, pero es que la idea de conjunto que me hice fue... un poco "particular".


Si tenemos en cuenta que parte de la edificación es un Hotel, que supongo que sus fundadores, la Orden del Cister, reciben al menos una parte para su orden... pues también podían exigir a al e
mpresa que lo regenta ... un poco de ... limpieza de cara. ¿A que me refiero?. Ahora os lo cuento...
Escudo con castillos y leones... Orden del Cister en Castilla.



Para los que no lo sepan, Galicia tiene infinidad de edificios construidos en piedra, granito mas concretamente, y gracias a eso los edificios aguantan muy bien porque... bueno, ya lo veis en la foto de abajo, supongo que esa piedra libre de ese tipo de hongo será una maravilla... ese caballero tumbado y el edificio completo, claro.

La foto de abajo la saqué porque me recordó al Baldaquino de San Pedro de El Vaticano, el tipo de columna retorcida pero ... los hongos esos de la piedra... ¡con lo bonito que sería limpio!.

Por cierto, mi amiga Mari Carmen me habló de la Virgen de la Leche pero... debe estar dentro del Monasterio... la próxima vez que vaya a ver si la puedo sacar una foto... aunque igual, como suele ocurrir, no dejan sacar fotos...



EN GALLEGO...


A pesar do pouco tempo que estiven na Comunidade Galega deume para ver algunhas das miles de cousas representativas...

Por suposto que se chego a ir "por libre" non me decato que existía o que alí chaman O Escorial Galego... trátase do Monasterio de Oseira no Concello de Cea, un monasterio do S XII e que en principio foi "montado" e "fundado" por uns ermitaños.


O Monasterio ten moito que ver (supoño), pero nesta ocasión só deunos tempo a visitar o seu exterior... o tempo non é como o chicle, non se pode estirar... e bo, como sempre digo... "se ata aquí puden vivir na ignorancia e o descoñecemento do lugar... supoño que poderei vivir outra tempada sen coñecelo a fondo...". Deixaremos a visita do interior para cando volvamos.
Aproveitei para sacar unhas cantas fotos do exterior, dos seus escudos e demais... e... bo, quizais sexa un pouco crítico, pero é que a idea de conxunto que fíxenme foi... un pouco "particular".

Se temos en conta que parte da edificación é un Hospedaxe, que supoño que os seus fundadores, a Orde do Cister reciben polo menos unha parte para a súa orde... pois tamén podían esixir á empresa que o rexenta ... un pouco de ... limpeza da face. ¿A que me refiro?. Agora cóntovolo...

Escudo con castelos e leóns... Orde do Cister en Castilla.


Para os que non o saiban, Galicia ten infinidade de edificios construídos en pedra, granito mais concretamente, e grazas a iso os edificios aguantan moi ben porque... xa o vedes na foto de abaixo, supoño que esa pedra libre dese tipo de hongo será unha marabilla... ese cabaleiro tombado e o edificio completo, claro.


A foto de abaixo saqueina porque me recordou ao Baldaquino de San Pedro do Vaticano, o tipo de columna retorta pero ... os hongos eses de a pedra... ¡co bonito que sería limpo!.

Por certo, a miña amiga Mari Carmen faloume da Virxe do Leite pero... debe estar dentro do Monasterio... a próxima vez que vaia verei se podo sacar unha foto... aínda que igu
al, como adoita ocorrer, non deixan sacar fotos...

sábado, 28 de febrero de 2009

O Carballiño y alrededores

Hace algún tiempo comencé a oir hablar de Carballiño a raíz de conocer a gente en un FLOG, gente que al final son amig@s...

Me sonaba Carbayo porque fué un personaje que tiene relación con mi pueblo ya que fué uno de los que descubrieron cuevas en mi pueblo... pero Carballiño... después me he enterado que un CARBALLO (con R) es un roble fuera de Galicia...

Como decía en otro post... solamente me moví por Galicia haciendo el Jubileo, y eso que aunque pateé caminos mi ruta fué por lo que llaman el CAMINO DEL NORTE, por lo cual por Ourense... pues no.


Reflejos en el Arenteiro

Mi relación con Ourense nace de una visita a la Catedral con motivo de la "toma de posesión", o como quiera que se llame, del Obispo Carlos Osoro Sierra, (me han chivado que se llama Ordenación Episcopal y debiera haber escrito Monseñor...), eso fué allá por el año 1997. Que nadie vea en este párrafo una falta de respeto hacia el Obispo, pero le considero un buen amigo que me dió clase y conversé mucho con él, y además, que coño, que es buena gente.

Bien, dicho esto señalar que en mi flog ( http://www.flogup.com/xtco ) he conocido gente muy maja de la que me enorgullezco de pertenecer a su grupo de amistades y que a raíz de ello he tenido oportunidad de volver a la provincia de Ourense.

(La foto de arriba... la iglesia de Carballiño)

Anguilas fritas, nunca las había comido así...

Además de ir cultivando poco a poco estas y otras amistades he tenido ocasión de ser turista con guías autóctonos, autóctonos en cuanto a estar residiendo allí... y de asimilar conocimientos y... gastronomía jejejeje

Bueno, pues a lo largo de ...unos cuantos post, os iré comentando lo que vi en el tiempo que estuve y que me sorprendió gratamente, claro que, los guias hacen mucho jejejeje

EN GALLEGO...

Fai algún tempo comecei a oir falar de O Carballiño a raíz de coñecer a xente nun FLOG, xente que ao final son amig@s...

Soábame Carbayo porque fué un personaxe que ten relación co meu pobo xa que fué un dos que descubriron cuevas no meu pobo... pero O Carballiño... despois decateime que un CARBALLO (con R) é un roble fóra de Galicia...

Como dicía noutro post... soamente movinme por Galicia facendo o Jubileo, e iso que aínda que pateé camiños a miña ruta fué polo que chaman o CAMIÑO DO NORTE, polo cal por Ourense... pois non.

Reflexos no Arenteiro (fOTO)

A miña relación con Ourense nace dunha visita á Catedral con motivo da "toma de posesión", ou como queira que se chame, do Bispo Carlos Osoro Sierra, (chivaronme que se chama Ordenación Episcopal e debese escribir Monseñor...), iso fué alá polo ano 1997. Que ninguén vexa neste párrafo unha falta de respecto cara ao Bispo, pero considerolle un bo amigo que deume clase e conversei moito con el, e ademais que é boa xente.
Ben, dito isto sinalar que no meu flog ( http://www.flogup.com/xtco ) coñecín xente moi maja da que me enorgullezco de pertencer ao seu grupo de amistades e que a raíz diso tiven oportunidade de volver á provincia de Ourense.

(A foto de arriba... a igrexa de O Carballiño)

Anguilas fritas, nunca as comin así...

Ademais de ir cultivando aos poucos estas e outras amizades tiven ocasión de ser turista con guías autóctonos, autóctonos en canto a estar residindo alí... e de asimilar coñecementos e...

lunes, 23 de febrero de 2009

Una "terra" poco conocida... OURENSE y mas.


En breve comenzaré a contaros mi último viaje a casa de unos amigos, a una región, Galicia, uno de los lugares bonitos de nuestra geografía española y que es ... la gran desconocida, al menos lo era para mi, y os preguntareis el porqué... pues la única explicación que encuentro es que... A ALGUIEN NO LE INTERESA, pero no me pregunteis otro "porqué".

Recuerdo cuando mis amigos argentinos me llamaban "gashego"... no me importaba, bueno, lo cierto es que lo hacían con cariño, porque creo que también lo suelen decir en tono despectivo... no era el caso. En Galicia me he encontrado como en casa.

Supongo que el encontrarme tan a gusto en esa región se debe a la compañía que me acogió (98%) y la amabilidad de las gentes con las que traté (2%)...

Y me vine un poco cabreado... si, cabreado porque no es normal que una Comunidad tan rica y con tanta riqueza por mostrar no tenga a "alguien", no se si políticos o quien, que no se pongan manos a la obra y salgan de ese desconocimiento que para los foráneos aún tenemos de ella, y no me vale eso de que "con el Jubileo...", esto es igual que San Valentín... San Valentín es un día pero lo que cuenta es el día a día... pues aqui igual, que se hagan cuenta que el Jubileo son todos los años...

A lo largo de varios post os iré mostrando en fotos y en texto algo de lo que conocí... una mínima parte, ya me lo dijeron, pero que me llenó y que espero, con la ayuda de mis amigos, seguir descubriendo.

¡¡¡¡¡¡¡ Y YO QUE PENSABA CONOCER ESPAÑA CON EL INSERSO...!!!!!!

Ahora en galego...

En breve comezarei a contarvos a miña última viaxe a casa duns amigos, a unha rexión, Galicia, un dos lugares bonitos da nosa xeografía española e que é ... a gran descoñecida, polo menos o era para min, e vos preguntáde o porqué... pois a única explicación que atopei é que... ALGUÉN NON LLE INTERESA, pero non me preguntedes outro "porqué".

Lembraba cando os meus amigos arxentinos chamábanme "gashego"... non me importaba, bo, o certo é que o facían con agarimo, porque creo que tamén o adoitan dicir en ton despectivo... non era o caso. En Galicia atopeime como na casa. Supoño que o atoparme tan a gusto nesa rexión débese á compañía que me acolleu (98%) e a amabilidade das xentes coas que tratei (2%)...

Vinme un pouco encabuxado... si, cabreado porque non é normal que unha Comunidade tan rica e con tanta riqueza por mostrar non teña a "alguén", non se si políticos ou quen, que non se poñan ao choio e saian dise descoñecemento que para os foráneos aínda temos dela, e non me vale iso de que "co Xubileo...", isto é igual que San Valentín... San Valentín é un día pero o que conta é o día a día... pois eiqui igual, que se fagan conta que o Xubileo son todos os anos...

Ao longo de varios post vos irei mostrando en fotos e en texto algo do que coñecín... unha mínima parte, xa mo dixeron, pero que me encheu e que espero, coa axuda dos meus amigos, seguir descubrindo.

¡¡¡¡……E EU QUE PENSABA COÑECER ESPAÑA CO INSERSO...!!!!!!

miércoles, 11 de febrero de 2009

Una idea que va funcionando... y mas

Para mis amigos del BLOG (a los del flog ya se lo he dicho...)


No sé si lo sabreis, pero también estoy metido en el mundillo de los FLOGS, una foto y un texto al día... o a la semana o ...


A un compa y a mi se nos ocurrió poner un tema "a seguir" por quien quisiera, una vez a la semana, así los viernes proponemos un tema y todo el que quiera participar puede hacerlo el MIÉRCOLES siguiente... el tema de día 11, osea, ayer, fué una receta de cocina de la región o país donde se viva... y aqui está el resultado...


Son recetas fáciles y accesibles... ¿quien se anima?...



(Las recetas están copiadas "tal cual" de los flogs)





POLLO ENCULAO(wersemei)


Ingredientes:

1 pollo entero y limpio de vísceras,
Hierbas aromáticas, mientras más mejor,
el zumo de 1 limón,
Ajos,
vino blanco,
sal y pimienta.y
una cerveza coronitas
*****************************************
Primero se abre la botella de Coronitas y te la bebes( ¿ …? ) ..sí te la bebes porque la botella la necesitais vacía, ahora sabréis el por qué.


En el interior de la botellita ponemos el vino, las hierbas, el laurel bien picadito, los ajos muy picaditos, el zumo de limón, sal y pimienta, sazonamos el pollo por dentro y por fuera con sal, pimienta y lo embadurnamos con un chorrito de aceite de oliva, a continuación introducimosla botellita con todos los ingrediemtes por el culo del pollo procurando que salga la boca de la botella por el cuello.

En la imagen lo podréis apreciar, ahora ya sabéis el por qué de la botella de Coronitas , es la medida ideal para encular el pollo…jaaajaaa…..

A continuación lo metemos en el horno previamente calentado y se deja asar durante una hora y media a horno fuerte ..¿ por qué? pues para que lo que hay en el interior de la botella hierva y vaya saliendo poco a poco como si de un surtidor se tratase y vaya bañando el pollo, de vez en cuando se puede ir pinchando el pollo para que se haga por dentro.

Cuando está listo, asado y bien doradito se saca con mucho cuidado, no sea que nos quememos o se nos derrame el líquido que todavía queda en la botellita, una vez fuera se saca el pollo con sumo cuidado de la botella y lo cortamos a cuartos.

El líquido que ha quedado se vierte en una cazuela, se le añade una cucharada de miel y se deja herbis a fuego lento para reducirlo, luego se le echa al pollo por encima y se sirve.
Para que quede más gustoso el pollo una servidora pone el mismo en la cazuela con el líquido, de esta forma va cogiendo más gustillo.

¡¡¡ Que aproveche¡¡¡¡

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Patatas al estilo Puente Viesgo (Xtco)

Un amigo restaurador, Juanjo, consiguió "recuperar" esta receta de ¡sabe Dios donde!... y fue plato solicitado durante mucho tiempo en su Restaurante, hoy ya no le tiene (el restaurante), pero me he propuesto que no se olvide y siempre que puedo...

Ingredientes:

6 puerros
4 choricillos ahumados
4 dientes de ajo grandes
1 Kg. de patatas
1/2 Kg. de tomate
2 huevos cocidos (picados o escalfados)
manteca de cerdo o aceite
pimienta, sal y perejil picado

Se pican los puerros y ajos y se rehogan; se añade el tomate triturado y los choricillos, se rehogan las patatas con el sofrito y se le añade agua caliente hasta cubrir las patatas trinchadas, a continuación se añade sal y pimienta (abundante) y se deja cocer muy lentamente.

Cuando están tiernas se espolvorea el perejil, el huevo picado y se sirve.

Es aconsejable que estén un poco picantes, no obstante esto va en el gusto de cada uno.
Se suele acompañar con un buen vino tinto.


XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX




ATUN AL DOMXITU (Strella_love)

Ingredientes

patatas
atún en trozos
aceite de oliva virgen
sal
cebollas
perejil
y las especias que tengáis a mano

Se cortan las patatas a trozos, se pone el atún... las especias... la sal...
y el aceite...lo que os parezca y antes de meterla al horno
Se añade un vaso de agua y un vaso de vino pequeño....

La metéis al horno y esperáis mientras posteáis...una hora y cuarto... o así...
yo la saque y pinche con un tenedor la patata... y cuando se ve bien ,que ya esta blandita...pues se saca y como es una receta con pocas calorías, pues la acompañáis
con un vaso de vino para entrar en calor... aquí queda el invento...


XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX



CALDO DE PESCADO AL ESTILO DE CANARIAS (Sindicalista)

Detalles de la receta:


Nivel de dificultad: 1
Tiempo de preparación: 15 min.
Tiempo de cocción : 45

Ingredientes de la receta:

2 PESCADOS ENTEROS DE 1 Kg. CADA UNO CORTADO EN RODAJAS,
2 CEBOLLAS GRANDES,
3 TOMATES O UN BOTE DE TOMATE NATURAL TRITURADO,
1 MANOJO DE CILANTRO,
1/2PIMIENTO VERDE,
1 CABEZAS DE AJOS,
1 SOBRE DE COMINO,
PIMENTO,
PAPAS PELADAS Y CORTADAS EN DOS.


PARA EL MOJO CANARIO VERDE


4 O 5 CABEZAS DE AJOS,
PEREJIL,
COMINO,
PIMIENTA VERDE PICANTE,
VINAGRE,
ACEITE,
SAL.

En un caldero se pone Aceite de oliva las cebollas picadas, el pimiento verde troceado y el tomate, se sofríe todo.
En un mortero de pone 6 o 7 dientes de ajos, el sobre de comino (una cucharadita de café), el cilantro, sal y pimentón, se machaca bien y cuando esta ligado se le añade a la fritura, se revuelve y se le ponen las papas peladas y cortadas, revolviéndolo todo bien, se añade bastante agua, (el doble de cubrir las papas ), las cabezas de los pescados, Colorante y un poco de sal, se pone al fuego hasta que este hirviendo, bajándose el fuego moderadamente, cuando las papas estén casi hechas se le añade el pescado hasta que este guisado, se rectifica de sal y cilantro si es necesario.
La forma de comerlo es: Se hace una sopa con el caldo, Pan del día anterior cortado en rodaja y se la añade hierbabuena.
Se saca el pescado en seco, se pone en una bandeja con las papas y se sirve en la mesa. Aparte se hace un majado con los ajos, perejil, pimienta verde picante, comino y sal, cuando esta ligado se le añade un poco de aceite y mas cantidad de vinagre al gusto, y este es el acompañamiento del pescado.
Ojo este mojo es picante.
Así mismo se hace gofio escaldado con el mismo caldo y se acompaña con el caldo de papa.
El gofio canario es una especie de harina de maíz, de trigo o de varios cereales.
El mojo canario es típico Canarias, pudiendo ser verde como el anterior o colorado que no lleva perejil y la pimienta es roja


XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX





Pipirrana (Jandala)

Ingredientes:

500 gr de tomates.
Un ajo.
200 gr de pimientos verdes (opcional).
Una miga de pan.
Aceite de oliva.
Vinagre.
Sal
Un huevo duro (opcional).

Elaboración:

Se pelan los tomates y se pican muy menudo.
En el dornillo, se maja el ajo, un pimiento verde, unos trozos de tomate pelado y sal. A esta pasta se le va agregando el aceite de oliva poco a poco como si hiciéramos mahonesa, batiendo muy bien. Cuando esté bien trabado y a gusto de espesor, se agrega a los tomates y un par de pimientos verdes también troceados, junto con unas gotas de vinagre.

Esta es la base de nuestra autentica pipirrana pero con el tiempo se le añadió el huevo duro, cuya yema se agrega al tiempo que el aceite y la clara, que se pica y se agrega una vez terminada la elaboración.

Se le puede agregar, aceitunas, atún… a gusto del consumidor…

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX



FLORES DE CARNAVAL (Izquierdo)

150 grs. de harina
250 grs. de leche (a temperatura ambiente)
1 huevo entero
1 cucharada de azúcar
una pizca de sal
ralladura de 1 limón (se puede sustituir por anís)
2 litros de aceite de girasol

En un cuenco ponemos la harina tamizada, añadimos el huevo la ralladura del limón y su jugo, la leche, azúcar y pizca de sal.
Batimos los ingredientes con la batidora hasta que no tengan grumos y el resultado ha de ser una mezcla densa, algo así como la mayonesa...
Si queda muy espesa se añade más leche.

Ponemos a calentar el aceite en una sartén profunda. Introducimos el molde en el aceite y que se caliente al mismo tiempo.
El aceite ha de estar muy caliente, podemos echar unas gotas de la mezcla y si se doran rápidamente, ya está listo.

Ojo¡¡¡ * Mojaremos el molde en la masa (sin que llegue a cubrirlo del todo)* so pena de que os ocurra como la primera vez a mi… que no se desprendían Hay que dejar un margen por arriba.

A los pocos segundos, si la masa está perfecta, la flor se desprende del molde.

Damos una vuelta y freímos por el otro lado.


Las colocaremos sobre un papel absorbente y una vez frías, les echamos azúcar a gusto o mezcla de azúcar con canela (por lo de “afrodisiaco”)



XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX



MIGAS EXTREMEÑAS (Marilo_8)


Cortar el pan en rebanadas muy finitas y colocarlas en una fuente amplia y honda. Disolver la sal en el agua y regar con ella el pan, para que queden tomadas con la sal.

Tapar con un paño y dejar reposar durante varias horas, para que se empape el pan . Cortar el chorizo en rodajas finas. Poner una capa de medio centímetro de aceite en una sartén y freír el tocino y el chorizo hasta que comiencen a dorarse. Sacar con una espumadera el chorizo y el tocino de la sartén, dejar escurrir y reservar.

Pelar los ajos y dejarlos enteros, incorporarlos a la sartén con la grasa del tocino y el chorizo y dejar que se doren. Agregar el pan y dar vueltas con una espumadera hasta que quede bien impregnado de grasa. Comenzar a picar el pan, golpeando con la espumadera despacio.

Cuando el pan esté bien migado y suelto, incorporar el chorizo y el tocino reservados, de nuevo a la sartén y continuar picando. Comprobar el punto de sal y cuando las migas estén hechas, dejarlas en la sartén durante un rato sin moverlas para que reposen . Seguidamente, mover y repetir la operación varias veces.

Se acompañan con pimientos rojos y verdes fritos, también con torreznos de tocino o sardinas.. va según el gusto. Eso si, es un plato fuerte



XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX


Cocido maragato (Villalis)


Para 4 personas
500 gr. de Garbanzos
300 gr. de Tocino fresco
200 gr. de Chorizo
1 Cebolla
3 dientes de Ajo
1 Zanahoria
1 hoja de Laurel
aceite virgen extra Hojiblanca
sal
Agua

Preparación:

Pon los garbanzos a remojo de víspera. Pela y trocea la cebolla, la zanahoria y los ajos finamente. Pon todo a dorar en la olla rápida. Añade la hoja de laurel y rehoga todo brevemente.
Añade la panceta cortada en 6 trozos y sazona. Rehoga e incorpora los chorizos y el agua. Es importante que el agua esté hirviendo para que los garbanzos no se encallen.
Cuando comience a hervir, retira la grasa y la espuma que se concentra en la parte superior. Cierra la tapa y deja cocer durante 15 minutos.
Retira la tapa de la olla y desengrasa nuevamente.
Sirve el tocino y el chorizo (puedes cortar el chorizo en rodajas) en un plato y los garbanzos en una legumbrera, decorados con la hoja de laurel. Consejo: Si hacéis el cocido en una olla normal, primero introducir las carnes y Huesos y se cubren con agua fría. Se lleva a ebullición y cuando rompe a hervir se baja el fuego. Con ayuda de una espumadera se va retirando la espuma que se forma en la superficie para obtener un caldo más limpio.


XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX



Paté de Cabracho. (Bela)

Ingredientes....

2 cabrachos(que no sean muy enanos)
1 brit pequeño de nata
1 bote pequeño de tomate solis
1 lata de pimientos pequeña( si los echas del piquillo mejor)
4 o 5 huevos(según se vea)
yo le agregué a ésta receta..
Unos palitos de cangrejo
unas gambas cocidas peladas.

Se cuece el cabracho con cebolla, zanahoria lo que quieras, se desmenuza y se echa en un bol, luego echas los demás ingredientes y lo pasas todo por la batidora y ya está.
Lo puedes meter al horno o al baño maría y hasta que cuaje.
Yo lo hago a voleo pero os digo esto para que tengáis una idea.
Luego lo podéis acompañar con lechuga, mayonesa....y no os olvidéis de los panes tostaditos para untar .


XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX



FRICANDO DE TERNERA (Inuk)

INGREDIENTES:
- 800 gr. de ternera (de la parte mas tierna si puede ser posible)
- 1 cebolla mediana-grande
- 2 tomates o 3 cucharadas de tomate frito.
- 1 atadillo de hierbas (tomillo, orégano, ajedrea y laurel)
- 1 vaso de vino dulce ( en Catalunya.... moscatel)
- caldo de carne.
- harina
- aceite de oliva
- sal y pimienta.

PARA LA PICADA:
- 1 diente de ajo
- 10 almendras tostadas
- 1 trocito de pan seco
- unos cuantos piñones.

PASOS A SEGUIR:
1. cortar la carne a filetes finos.......salpimentar y enharinar.

2. ponedlos en una cazuela de barro (si es posible) con aceite y freídlos (solo vuelta y vuelta).

3. sacadlos de la cazuela... quitar el exceso de aceite... bajad el fuego y rehogar la cebolla... picada bien finita... hasta que se llegue a caramelizar.

4. cortar los tomates a daditos y que se sofrían a fuego lento.... removiendo de vez en cuando (yo utilizo las tres cucharadas de tomate frito).

5. cuando espese... añadir el atadillo de hierbas y el vino........dejad que la salsa reduzca un poco.

6. añadir los filetes de ternera y cubrirlos con el caldo de carne.......y que se vaya cociendo a fuego lento......hasta que los filetes estén bien tiernos.

7. 10 minutos antes de acabar la cocción, añadir la picada (para prepararla, picar el ajo, las almendras, los piñones y el pan al mortero.... y luego... deshacedla con un poco de agua fría).

8. para finalizar, y a gusto del consumidor, añadir unas patatas o unas setas de temporada.
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX



ASADILLO DE LA MANCHA (Vane)


Ingredientes (4 personas)

1 kg. de pimientos rojos.
1 kg. de tomates maduros.
Una cebolla mediana.
4 dientes de ajo.
Aceite de Oliva Virgen Extra con Denominación de Origen
6 granos de pimienta negra o comino molido(mejor y preferiblemente cominos)
Azúcar.
Sal

Preparación:

Metemos en el horno los pimientos rojos. Una vez asados los pelamos y les quitamos las semillas. Los cortamos en tiras. Reservamos.
En una cazuela de barro o en una sartén ponemos aceite y cuando esté caliente añadimos los ajos cortados en láminas para que se doren, añadimos la cebolla picada y la doramos. A continuación echamos los tomates pelados, sin semillas y cortados. Añadimos la sal y los granos de la pimienta negra (o el comino molido). A fuego muy lento hacemos la salsa de tomate. Cada poco removemos la salsa para que no se pegue. Cuanto esté hecha añadimos los pimientos y lo mezclamos. Probamos para ver si necesita sal. Si vemos que la salsa está ácida le añadimos un poco de azúcar.
Como se puede ver es un plato muy fácil de preparar y que da mucho juego, ya que se puede consumir sólo (acompañado con un buen pan) o como acompañante de otros platos (filetes, pollo asado, chuletas, etc.).



XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX


PULPO A FEIRA (Manuelblanco)

Ingredientes :


cefalópodo gordito y con rabos largos ¡¡¡¡¡¡mejor ...de la ría
cocer en cacerola de cobre ¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡y luego ...cortar no muy finito ....
pimiento picante


aceite virgen ...

sal gruesa y....

un pan de Cea y tinto del Ribeiro


XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX



MIGAS RULERAS (Aries_4)


Ingredientes

250 grs. de torreznos de cerdo.

4 dientes de ajo.

3 tostones de pan fritos.


Preparación:
Se cortan las migas la víspera y se envuelven en un paño húmedo.

Al día siguiente se echan en la sartén los torreznos de cerdo, los ajos y los tostones de pan con aceite. Cuando estén fritos se sacan y se reservan.

En la misma sartén se ponen las migas, a las que se añade agua para que resulten jugosas, dándoles la vuelta hasta que se doren.

Un poco antes de terminar de dorarse se añaden los ajos y los tostones para mezclarlos.

Los torreznos también pueden acompañarse con asadura, chorizo, sardinas fritas, pimientos fritos y uvas.


XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX




PATATAS CON COSTILLA (dom3452)


Los Ingredientes son:
.- Costilla de cerdo, medio kilo.
.- Patatas, unas 6 de tamaño medio, medio kilo.
.- Una hoja de Laurel.
.- Dos dientes de Ajo.
.- Un pimiento verde
.- Un pimiento rojo.
.- Media cebolla roja.
.- Pimentón picante.
.- Sal
.- Aceite de oliva.

FORMA DE PROCEDER:
1º Se hace un pochado con los ajos, la cebolla y los pimientos bien picaditos.
2º Se triscan las patatas y se reservan aparte.
3º La costilla sin trocear se incorpora a una cazuela donde hemos agregado un dedo de aceite y se sofríe dos minutos.
3º Acto seguido se cubre de agua hasta el borde, junto con unos trozos de patata y se deja cocer 40 minutos.
4º Pasado este tiempo se incorpora el resto de patatas y se agrega el pochado anterior, la sal, la hoja de laurel y una pizca de pimentón picante.
5º Dejar cocer todo durante 15-20 minutos aproximadamente, al final notareis que algunas patatas se han desecho, son las que incorporamos primero (“es el unte del final”).

Se recomienda que el pan este recién hecho o que este truscante, es fundamental para poder untar (y eso que es de mala educación, dicen).

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX



Filloas de Sangre (Elda)


Ingredientes:


1 litro de leche
- 4 huevos
- 1 vaso de sangre de cerdo
- harina la que admita
- manteca de cerdo para untar la sartén
- azúcar
- canela

Bueno eso dice la receta tradicional...
Pero ya que nosotros no lo somos... jajajaja
Cambio de receta!!!

Huevos... leche... sangre... harina
Para untar la sartén...(bueno sarten no, la piedra de toda la vida que usaban nuestras abuelas y la cocina de leña, por supuesto, eso hará toda la diferente)manteca de cerdo...

Azucar... vino... miel...mantequilla


Preparación:

Se baten los huevos, se les añade la leche fría. Se incorpora la harina poco a poco hasta formar una pasta ligera y sin grumos.


A continuación, se agrega la sangre, se bate bien la mezcla y se cuela. Se calienta la piedra untada con manteca de cerdo, y se vierte un cazo de la mezcla, extendiéndola bien hasta que cubra el fondo. Se deja cuajar y se le da la vuelta para que se dore por el otro lado.


Se saca de la piedra, se coloca en una fuente,ahora le daremos color, sabor y olor para eso mojarla filloa con la mezcla de mantequilla, azucar, vino y miel. Se procede de igual modo con las siguientes, formando una torre de filloas que se mantendrán calientes hasta que llegue el momento de comerselas. En casa de mi abuela hay una tradición... poner en una de las filloas una "trampa"... Imaginación ante todo...


Aunque esta receta parezca un poco..."asquerosa" por la sangre jajaja realmente solo está ahí para darle color, ya que un vaso de sangre llegaría para 4litros de leche...

Pues eso... que aprovecheeeeeeeeeeeeeeee!!!!
Y sin miedo ehhh que está riquisimo!!!

¿Te atreves?


XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX

Quesada (Pulgi)

2 huevos,
250gr.azucar,
150gr harina,
2 cucharadas de maicena,
1/2l .de leche,
2 cucharadas soperas de mantaquilla,
1 yogur de limon y canela.

Se mezcla con la batidora,añadir ralladura de limon,mezclar con una cuchara de madera.
El molde se cubre con mantaquilla,para q no se pege...se mete al horno a 180 grados,durante 30 minutos....
Bueno intentarlo ,ya vereis q buena sale[;)]...bicosss

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX


MANTECADO DE AVILES (Juangra)

Ingredientes:

Huevos: pesarlos con cáscara y todo, depende de lo grande que se quiera hacer el mantecado llevará más o menos huevos [:-D]

Harina (misma cantidad en gramos que el peso de los huevos)
Azúcar (misma cantidad también)
Mantequilla, NO margarina (también misma cantidad, ¡¡¡Qué complicado!!!)

Echar los huevos en un bol y batirlos un poco con el azúcar. Añadir la mantequilla blanda (esto se puede hacer si queréis en el micro un momentillo). Se va agregando la harina poco a poco mezclando bien, Ana lo hace con las manos, las veces que utilizó una batidora no le salió bien, os aviso, además en la cocina hay que usar las manos (previamente lavadas, o como se quiera [8D], cuando esté bien mezclado todo (queda como crema) se vierte en el molde, previamente untado con mantequilla para que no se pegue. Calentar el horno a unos 180º e introducir el tema dentro, no olvidar sacar las manos antes de cerrar el horno, pues a parte de quemarte sentirás un dolor grande con el golpe que te dará la puerta [:P]

Luego, como todos sabréis, y como sucede en el resto de los bizcochos del mundo, si clavas un cuchillo éste ha de salir seco, entonces estará cocido, vamos, digo yo.

Para el azúcar (que es lo que más me gusta a mi) que va por encima hacer esto: mezclar el azúcar glass (se puede hacer con un molinillo eléctrico de café y azúcar normal) y el agua (debe de quedar una crema semi-dura y muy blanca). Bañar el mantecado ya frío con ella.

XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX


lunes, 9 de febrero de 2009

Algo que descubrí hace poco... EL BALANCE DE BLANCOS

A pesar de que me gusta la fotografía soy un verdadero polluelo en esos temas, además no me gusta retocar ... puedo cortar una foto para hacer un nuevo encuadre porque no me gusta el que tenía pero... forzar los colores... se supone que la cámara "capta lo que hay", pero de esto no estoy del todo seguro...

Algo que he aprendido no hace mucho tiempo es a hacer el "balance de blancos" (bien entendido que estoy hablando de una cámara digital con opción en "manual").

A pesar de que la cámara tiene esa opción en "automático" por defecto... yo al menos he notado diferencia entre el "automático" y el "hacerlo yo", y eso que como digo soy un novato.

Cada cámara tiene su forma de hacerlo, pero os aseguro que es importante, máxime cuando quieras hacer una foto "con conocimiento de causa", para las otras... en automático va bien y después si eres un poco hábil... con POTOCHOF o similar... jejejeje.


¿Esta foto? bien, para hacer el balance de blancos es necesario disponer de algo blanco para tomar como referencia... puede ser una especie de tela que venden en las tiendas... blanca para usar normalmente y gris para cuando se necesita hacer el balance con el flash... pero en un foro leí que con un filtro de papel de los de la cafetera se puede hacer, además el papel es poroso y ... viene bien, aunque como digo, el blanco ideal es el de esa tela que venden...

sábado, 7 de febrero de 2009

¿Conoceis Les Eyzies de Tayac-Sireuil? (5)

Muchas son las cuevas que se encuentran en el entorno del pueblo, la más cercana... Font-de-Gaume y por la parte opuesta del pueblo Grand Roc.

Solamente nombraré estas dos porque estoy seguro que si me pongo a enumerar se me olvidaría alguna, seguro, ... pero nombro estas dos como ejemplos contrapuestos de cueva. Mientras que la de Font-de-Gaume posee unas bonitas pinturas la de Grand Roc es sobre todo estalactitas y estalagmitas de formas increibles. Al igual que las otras de la zona merecen la pena ser visitadas.

Algo que contrasta fuertemente con nuesta cultura hispana son... los horarios.

Acabar de cenar, dar una vuelta y al regreso intentar tomar una copa en una terraza es algo... impensable, de momento.



domingo, 1 de febrero de 2009

¿Conoceis Les Eyzies de Tayac-Sireuil? (4)



(ALGUIEN ME PREGUNTABA EN EL ANTERIOR POST CUAL ERA EL DEPORTE NACIONAL EN MI PAÍS.... la envidia)

Seguimos...

El pueblo en si no es muy grande, es mas bien pequeñuco, pero precioso.

Posee entre otras cosas dignas de mención el MUSEO NACIONAL DE PREHISTORIA DE FRANCIA, una joya en la que ha contribuido a su materialización el entonces alcalde Pierre Merliot.

Posee a su vez, no se si será bueno o malo, la detestada OLA, en francés PAYANT, es decir, hay que pagar por aparcar el coche... ¡vaya tonteria!, pues no, si tenemos en cuenta que es un pueblecito que rondará los 150 habitantes... pero claro, a estos hay que sumarle los mas de 100.000 que le visitan al año... con lo cual es ... "molesto" el pagar por aparcar, pero es casi la unica manera de encontrar sitio...

¿Su entorno? magníficos bosques de castaños, roble, nogales,... un lugar ideal para los paseos campestres...

Añadamosle su rio, La Vézère, donde al parecer la trucha es abundante. Sus ofertas de paseo en canoa, kayac,...

Bueno, seguiré diciendo lo que podeis encontrar los que le visiteis pero ... sus gentes son... UNA MARAVILLA DE AMABILIDAD Y DE BUENA VECINDAD PARA CON EL TURISTA, y se me olvidaba... NO SABLEAN (vamos, que no te engañan cuando te cobran por los servicios en bares y restaurantes a pesar de que hay turismo durante el verano como para aburrir...).